Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba


Erci-E – Geri Geldim
[audio:http://www.egonomik.com/mp3/Erci-E_Geri-Geldim.mp3]
Merhaba sevgili dostlar, merhaba kuşlar böcekler, merhaba blogküre ve merhaba zencefilin bağışıklık sistemi üzerindeki yapıcı etkisi! Uzun zaman oldu değil mi? Site 1,5 seneyi aşkın yayın hayatı boyunca böyle kesinti görmemişti. Yayınlanan son yazının tarihine göre Egonomik tamı tamına 15 gündür sessiz, 15 gündür boynu bükük, 15 gündür sahipsiz… Yok len sahipsiz değil aslında, kayıtlara bakıyorum da hitler hiç düşmemiş (Hitler değil hit‘ler), aksine yükseldikçe yükselmiş, tavan yapmış. Tavan da yapmamış aslında şey olmuş ama bu gereksiz paragraf yok yere uzayıp gidecek, oysa ben bir an önce mevzuya girmek istiyorum…

Öncelikle yokluğumda posta kutumu “nerdesin be birader?” mesajlarıyla dolduran pek kıymetli okurlarımıza can-ı gönülden teşekkür etmek istiyorum. Sizler cansınız, sizler canansınız, sizleri Heidi’nin sevebilme gücünün on katı bir güçle seviyorum… Valla ne yalan söyleyeyim aranıp sorulmak, yokluğunun hissedildiğini bilmek güzel şey.

Peki ne oldu da böyle oldu? Geride bıraktığımız 15 günün büyük bir kısmını hastalıkla mücadele ederek geçirdim. Sanırım İstanbul’dan dönüş feribotunda annemin küçükken “terli terli yapma” dediği her şeyi yaptığım için bünyem fatal error verdi. Küçük bir radyatör kazanını dolduracak kadar ter üreten vücudunuzu feribotun balkonunda sekiz şiddetindeki rüzgarın kollarına bırakmak ve akabinde 1 litrelik buz gibi şaşal suyu nefes almadan tüketmek serinleyip kurumak için harika bir yöntem gibi görünüyor olabilir ama acısı bir kaç gün sonra feci şekilde çıkıyormuş. Yok böyle bir olay, resmen ölüyorum sandım. Hayır ciddi ciddi ölüyorum sandım, hatta “ne üşütmesi ne soğuk algınlığı kardeşim, senin şu kadar ömrün kalmış” diyeceklerinden o kadar emindim ki doktora bile gitmekten tırstım. Ölümüne üşütmek diye bir şey varsa ben bizzat yaşadım, malım mülküm olsaydı oturur vasiyet yazardım yani o derece.

İyileştikten sonra o güne kadar zaten yetiştirip teslim etmiş olmam gereken işler öylecenek ortada kaldığından ve yeni yeni bir sürü iş kapıda beklediğinden gecemi gündüzüme katıp onlarla ilgilenmem gerekti. Bu vesileyle de blog, facebook, msn gibi bilimum mecradan ufak kaçamaklar haricinde uzak kaldım.

Şimdi işler normal seyrine döndü sayılır çok şükür. Şayet eldeki işleri yetiştirmek adına hala ağzına tükürmekten çekinmediğim ve “tamamen iyileştin sanma haa” mesajları vermeye devam eden bünyem yeni bir sürpriz yapmazsa yine buralarda olacağım. Tüm dostlara selam eder, küçüklerin gözlerinden, büyüklerin ellerinden öperin, yaparın bunu.

Facebook Yorumları

5 Yorum

  1. Emre Sevener

    Hasta olduğunu hissetmiştim. hergün girip bakıyorum ve dinazor benzeri şeyin kafatasını elinde tutan dayıyı görünce daha da işkillenip, “aha adam kesin hasta” diyordum. Geçmiş olsun arkadaşım.

Uyarı: Yorumlarda link kullanmayınız. Link içeren yorumlar otomatik olarak spam kabul edilmektedir.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir