Sene bilmem kaç, memleket darbeden yeni çıkmış, tüp kuyrukları var, ekmek felan hep karneyle dağıtılıyor… Derken teyzeoğlu ve bir iki arkadaşla birlikte bir haftasonu etkinliği kapsamında Bakırköy Galleria’nın yolunu tuttuk. Konumuz malum; sinemaya girilecek, çıkışta bir kaç mağaza gezilecek ve zaman kalırsa cafelerden birine oturulup kahve & tütün tüketilecek (o zamanlar bilmem kaç sayılı kanun yüzünden insanlara “burda zuğara üçemessüüün” türü baskılar yapılmıyor tabi).

Sinema ve alışveriş yapmadan mağazaları gezme kısımlarını geçtikten sonra kendimizi cafenin birine attık. Çaylar kahveler söylendi, muhabbet hoş sohbet derken gözüme bir afeti alem takıldı. O an sanki birileri kafatasımın içine bir kepçe daldırdı da “beyin” kabul edilebilecek organ ve organımsıların hepsini söküp çıkardı. Galleria’nın göbeğinde, posamla (beyinden arındırılmış vücut) öylece kalakalmıştım. O dakika mağazaları dolaşan herhangi birini çevirip “şu çocuk hakkında ne söyleyebilirsiniz?” diye sorsanız, hiç düşünmeden “bence cezai ehliyeti yok” felan derlerdi. Sonraları teyzeoğlundan öğrendiğime göre “o da bana karşı boş değil” türü abuk cümleler kurmaya çalışıyor, ancak konuşma yetim beyin sapımla beraber alındığından başarılı olamıyormuşum.

O gün Galleria’daki tablo şöyleydi: O sıralar yeni çıkan bir gıda maddesi (şu kupada satılan mısırlar veya bardağa doldurulan sıvı çikolatalar olabilir, tam hatırlamıyorum) Cennetten kovulan bir melek tarafından tanıtılıyor -ki o meleğin cennetten kovulmak için ne tür bir günah işlediği ayrı bir merak konusu- ve o melek her ne hikmetse onca insan arasından liseyi yeni bitirmiş, şarkı türkü işleriyle uğraşan Caner ile bakışıp adrese teslim gülücükler gönderiyor. Yazinin devamini okuyun »