Çocukken hep Mikasa marka bir futbol topum olsun istemiştim (bizim mahallede Mikasa top denince akan sular dururdu vurmaya kıyamazdık, ne bilelim Çin malı olduğunu), pazar mamülü plastik (meşin bile değil) bir top almışlardı. Sega oyun konsolu istemiştim, kara kutu Atari’yle kandırmışlardı. BMX bisiklet istemiştim gidip Maraton marka ecük bücük bir şey almışlardı, vitesli bisikletim olmadı bile. Yani ne zaman 1. sınıf bir çocukluk hayaline göz diksem karanlık güçler hevesimi kursağımda bırakmak için her zaman iş başındaydı. Yahu krampon istemiştim gidip halı saha ayakkabısı almışlardı daha ne diyeyim…

Şimdi 14 yaşındaki kardeşime bakıyorum da, lisanslı (mı bandrollü mü nasıl deniyorsa artık) Fenerbahçe formasından tut slikon tekerlekli patenlere (bu nokta önemli: silikon tekerleki), en kaliteli basketbol topundan bilmem ne açılı kaykayına kadar adamın her şeyi birinci sınıf. Biz zamanında dos platformunda kıçı kırık oyunlar oynayabilmek için “belki bilgisayarı olan amcalardan birinin yanına gider” diye babamızın peşine takılırdık, herif oturduğu yerden Prince of Persia oynayabilme lüksüne sahip.

Varmak istediğim nokta şu azizim; kimilerimiz bazı konularda doğuştan bahtsız oluyor. Yahu aman aman olmasa da yine de iyi kötü bir blog açtık, üç beş bir şeyler karalayıp gönlümüzü şen eyliyoruz, peki bu ağzına tükürdüğümün Google’ı sümüklü mendil gibi sitelere bile bol keseden Pagerank dağıtırken bizim neyimiz eksik de hala üvey evlat muamelesi görüyoruz? Nerdeyse 1,5 yıl oldu ya el insaf, ha o güncellemede ha bu güncellemede derken haybeden hiç gerçekleşmeyecek olan bir PR yükselişinin yolunu gözler oldum. Hayır bu öyle sıradan bir olay değil benim için, artık şeytanın bacağını kırmanın bir göstergesi olarak algılıyorum. Gözüm öyle yükseklerde değil, bu sitenin Pagerank’ı 1 bile olsa makus talihimi yendim, vitesli olmasa bile en azından BMX bisikletim oldu diyeceğim ya… Aptal Google… Hayvan Google…

Hey gidi günler hey, oyun dünyası nereden nerelere gelmiş böyle. Bizler Atari salonları, kara kutular, Amiga’larla kendimizi avuturken bugün oyun denince akla 3D grafikler, yüksek bilgisayar konfigürasyonları, Playstation’lar ve Xbox’lar geliyor. Peki aranızda piksel piksel oynadığımız Lotus’u hatırlayan var mı? Ya Doom, Mortal Combat veya Street Fighter’ın ilk versiyonları?

Hiç unutmam Quake 2 ilk çıktığı zamanlarda hepimizin dibi düşmüştü, o nasıl oyundu öyle ya. Tüm haritalarını ezbere biliyor olsam da yine de zaman zaman nostalji yapmak için oyuna girip “sıtoop” diye bağıran abidik gubidik yaratıkların arasında şöyle bir dolaşırım. İnanır mısınız daha sonra başka hiç bir oyunda Quake 2′in tadını bulamadım.

/god /give all /noclip

Şimdi isterseniz 20 yıl kadar geriye gidelim ve her halleriyle dehşetengiz sayılabilecek oyunların bugünlere hangi yollardan geçerek geldiklerine bir göz atalım, bakalım siz kaç tanesini hatırlayabileceksiniz. Yazinin devamini okuyun »